PPSC Historie 1980 – 2000

December 2011

 

CLUBHISTORIE

 

P.P.S.C., 1980-2000

 

1980-81

 

Arnold Lobman werd als opvolger van Jack Lammers aangetrokken. PPSC was zijn eerste vereniging als hoofdtrainer. Uitgangspunt was handhaving in de 3e klasse. In het begin moest men wel even wennen aan de trainingsaanpak van Lobman. Deze was gebaseerd op kracht en vaardigheid, dus menigmaal daags na de training hadden jongens last van de buikspieren en armspieren. Maar het wierp wel zijn vruchten af. Dit seizoen diende zich ook een aantal jeugdspelers aan (Ron de Bruijn, Rick Bronwasser, Ron v.d. Eijkel, Eric de Nijs, Eric van Harmelen) en kwam Jaap Husselman de selectie versterken. Het begin van de competitie was nog al wisselvallig, maar daar kwam nog voor de winterstop verandering in. Lobman liet iedere tegenstander van de komende week analyseren, waar we veel profijt van hebben gehad. De technisch sterke spelers van de tegenpartij werden aan de ketting gelegd door de mandekkers (Lodewijk Westerveld, Leo Alders) en op het middenveld werden de lijnen uitgezet door Ron de Bruijn en Coen Winkelman (deze was op zijn besluit om lager te gaan voetballen terug gekomen). Onze laatste man was Dik Vos. Dik had een perfekt gevoel voor waar het gevaarlijk werd in onze defensie en had daarbij een perfecte trap over 60 à 70 meter om onze spitsen (Jan ‘t Hoen en Ron Carli) aan het werk te zetten. Het seizoen kreeg een geweldig slot. We speelden de laatste wedstrijd om het kampioenschap tegen VVGZ in Zwijndrecht. Deze wedstrijd wonnen we uiteindelijk met 2-0 en we hadden uiteindelijk maar één seizoen nodig om terug te keren naar de 2e klasse. Het tweede en derde elftal degradeerden uit de KNVB naar de RVB. Het vijfde elftal werd kampioen.

FOTO

 

1980-81 Capelle – PPSC (september 1980, uitslag ). Lody Kalden. (Foto: Lody Kalden)

 

Naar voorbeeld van de jeugdcommissie wordt een speciale zaalcommissie opgericht (Arie Bel (secr), Cor Donkersloot en Jan de Jager). In september 1980 bespreekt het bestuur de verschillende scenario‟s voor de toekomst van PPSC (plannen X, Y en VOS). Bij stemming blijkt de voorkeur uit te gaan naar verhuizing en nieuwbouw op een nieuw sportcomplex. In mei 1981 is op Thurlede de opening van de nieuwe handbalvelden (DWS), korfbalveld (ODI) en het gravel trainingsveld. Op 30 mei 1981 is er een PPSC-toernooi voor “toekomstelftallen”, dwz selectiespelers t/m 23 jaar. Materiaalcommissaris Toon Rieken wil zich aan het eind van dit seizoen en na 9 jaar dienst voortaan bezighouden met het leiden van jeugdteams en wordt vervangen door Leen Veringmeijer als commissaris materiaal. De promotie van het eerste elftal naar de 1e klasse levert van de zijde van de KNVB enkele extra eisen aan de accommodatie. Een bouwcommissie gaat aan de slag om de benodigde financiële middelen voor de verbouwing van met name de kleedkamers te vergaren.

 

1981-82

 

Trainer Arnold Lobman had bijgetekend. Doel was nu handhaving in de 2e klasse. Het was dan ook volkomen onverwacht, dat na de laatste speeldag PPSC en De Zwerver Kinderdijk met 30 punten uit 24 wedstrijden bovenaan eindigden. 5 juni 1982 zou een historische dag worden. Om drie uur ‘s middags vertrok er van Thurlede een indrukwekkende, blauw witte en luidtoeterende stoet met auto’s op weg naar het terrein van RVVH in Ridderkerk. Het waren zenuwslopende minuten voor de spelers en de aanhang, maar toen het eindsignaal klonk kon het feest beginnen. PPSC was voor het eerst in zijn bestaan gepromoveerd naar de 1e klasse KNVB. Niemand kon toen echter vermoeden dat het kampioensfeest er één zou worden van een even hoog gehalte als de prestaties op het veld. Allereerst was daar die memorabele koetstocht door Schiedam. Was het al eerder voorgekomen dat vanaf het Bachplein tot aan de Broersvest mensen langs de kant van de weg en voor de ramen naar een stelletje totaal onbekende voetballers staan te zwaaien, die vanuit een koets en gevolgd door een meute toeterende auto’s en zingende fietsers Schiedam ‘nemen’? Toen in de late uurtjes het bier bijna op was en aanvoerder Coen Winkelman voorzitter Arie Bel op gitaar begeleidde bij “Al is ons clubje nog zo klein …” was het feest compleet. Het vijfde elftal wordt ook kampioen 81-82 en na een boze brief maakt het bestuur excuses voor het verzuim om tijdig bloemen te regelen.

December 1981 maakt een supporter zijn belofte waar en als gevolg van een prima seizoenstart met vijf achtereenvolgende ongeslagen wedstrijden wordt het eerste in een nieuw tenue gestoken. Januari 1982 neemt Arie Bel het voorzitterschap over van Jan ‘t Hoen sr. In mei 1982 overlijdt Martin Kooyman, oud voorzitter en mede oprichter van de vereniging, op 80-jarige leeftijd.

FOTO

 

1981-82 PPSC-1. Februari 1982 voor de thuiswedstrijd tegen Zwaluwen (3-0). Boven vlnr: Rob de Nijs, Arnold Lobman (trainer), Eric van Harmelen, Lodewijk Westerveld, Leo Alders, Jan v.d. Marel, Ruud Spierings, Bram v.d. Waal, Erik de Nijs, Rick Bronwasser, Martin ‘t Hooft (verzorger) en Baan Verloop (elftalleider). Beneden vlnr: Jan de Jager (grensrechter), Ron Carli, Dick Vos, Ron de Bruijn, Coen Winkelman, Jan ‘t Hoen, Jaap Husselman. (Foto: Coen Winkelman)

 

1982-83

 

De verslagenheid was groot toen bekend werd dat Arnold Lobman zou gaan vertrekken. Als opvolger werd Arie Kurver aangesteld, die als hulptrainer bij Quick Boys in ieder geval de nodige eerste klasse ervaring had. De nimmer zwijgende sceptici lieten weer eens van zich horen. Het hoofdveld was er een zonder gras en kreeg dus al spoedig de bijnaam ‘zandbak’, en was er in deze ploeg eigenlijk geen gebrek aan kwaliteit voor de 1e klasse? Arie Kurver had al gauw in de gaten dat het spelletje wat PPSC speelde en dat twee jaar achter elkaar succesvol was, in de eerste klasse niet opging. Er werd veel getraind op vaste spelpatronen, maar de omschakeling kostte tijd. Het lot leek bezegeld toen na 19 wedstrijden nog steeds de laatste plaats in werd genomen. Op de laatste wedstrijddag van het seizoen lachte het geluk ons cluppie toe. Nadat bekend was geworden dat een fusie met stadgenoot HBSS van de baan was en PP gewoon PP zou blijven werd door een 3-0 overwinning op Spijkenisse en de 1-0 nederlaag van Vitesse Delft bij Nieuw Lekkerland het verblijf in de 1e klasse van het zaterdagvoetbal zowaar met één jaar verlengd. Het tweede elftal mag zijn rentree gaan maken in de res. 4e klasse KNVB.

In oktober 1982 werd Barend van Eijk gehuldigd als Erelid voor zijn 40-jarig lidmaatschap en langdurige bestuursfunctie. In 1983 wordt de Bondsspaarbank bereid gevonden om hoofdsponsor en shirtsponsor van het eerste team te worden. Het PPSC bestuur is met HBSS in gesprek geraakt over eventuele fusie van de twee clubs. Na het publiekelijk bekend worden van deze gesprekken, vragen de leden om uitleg van het bestuur in een buitengewone ledenvergadering (20 april 1983). De fusiebesprekingen moeten worden afgebroken en een commissie toekomst PPSC zal zich buigen over het vervolg.

 

1983-84

 

Het seizoen 1983-84 werd met aanzienlijk meer zelfvertrouwen aangetreden dan het jaar ervoor. De training op vaste spelpatronen begon zijn vruchten af te werpen. Coen Winkelman, de grijze eminentie, ontpopte zich nog nadrukkelijker als leider van het team en Ron Carli begon zich te ontwikkelen als een gevreesde aanvaller. Na 7 wedstrijden werd de tweede plaats op de ranglijst ingenomen. Thuis werd

onder meer gewonnen van Rijnsburgse Boys, Barendrecht, Noordwijk, toch geen kleine namen in het zaterdag voetbal. In de eerste periode lag zelfs een periodetitel in het verschiet (dit zou betekenen dat een jaar later voor de KNVB-beker gestreden mocht gaan worden). Helaas mocht dit sprookje niet zo ver komen. Uiteindelijk werd de competitie afgesloten met een plaats in de middenmoot. Eén speler onderscheidde zich in deze periode, namelijk Ron Carli. De scouts van betaalde verenigingen stonden wekelijks langs de kant om zijn verrichtingen gade te slaan. Aan het eind van het seizoen kreeg hij van Feyenoord een prof-contract aangeboden.

In de ALV van oktober 1983 wordt het rapport van de commissie toekomst PPSC gepresenteerd. In maart 1984 volgt de definitieve afzegging aan HBSS van de fusiegedachte. In mei 1984 is de wedstrijd oud PPSC – Oude Glorieën SK Beveren (België), organisatie Henk Tettelaar. Het is een vervolg op het bezoek aan Belgie een jaar eerder.

 

1984-85

 

Seizoen 1984-85 zou een moeilijk jaar worden. Het vertrek van Ron Car1i en Jaap Husselman werd enigszins gecompenseerd door de komst van koningkluts Erik Kolmeyer. Een aantal wedstrijden voor het einde van de competitie kwam Ron Carli terug van Feyenoord omdat hij daar niet kon wennen. Kurver liet PPSC weer voetballen zoals het eerste jaar werd overleefd. Vanuit een gesloten verdediging en gokkend op Jan ‘t Hoen, Eric Jacott en Arnold Mohunlol werden de nodige punten gehaald. Uiteindelijk werd er weer niet gedegradeerd, werden de critici weer de mond gesnoerd en kon ons kind met waterhoofd zich wederom opmaken voor een jaar voetballen op het hoogste plan. Aan het einde van dit seizoen namen we wel afscheid van Arie Kurver. Het zesde elftal kampioen.

Op 30 april 1985 wordt aan de PPSC leden het eerste meisjesvoetbalelftal gepresenteerd. Vanaf augustus 1984 is er PPSC-1 deelname aan NCRV jubileum voetbaltoernooi. Januari 1985 gereed komen van het rapport „PPSC waarheen?‟

 

1985-86

 

Samen met Arie Kurver verdwenen toch niet onbelangrijke spelers als Ruud Spierings en Ron de Bruijn. Schiedammer Cor Habermehl werd aangesteld als hoofdtrainer. In het begin van de competitie sprokkelden we nog aardig wat puntjes bij elkaar, maar net voor de winterstop kwam de klad er in. Aan het einde van de rit werd de laatste plaats gedeeld met Zwart Wit ’28. En eenieder die PP een warm hart toedroeg moest bekennen: de snit was eruit, voetballend (en nu zelfs ook verdedigend) kon op het hoogste plan niet meer geacteerd worden. De ploeg werd ouder, jeugd en buitenstaanders dienden zich helaas niet aan. En op die dinsdagavond in mei 1986 viel het doek. Op het terrein van Barendrecht werd het degradatieduel met het al evenmin overtuigende Zwart-Wit ’28 met 2-1 verloren. Met de koppies omlaag werd de arena verlaten, een tijdperk afgesloten. Een tijd om nooit te vergeten, een periode van zes jaar die de historie is ingegaan als het sportieve hoogtepunt van ons cluppie. Eén man onderscheidde zich dit seizoen en dat was Coen Winkelman. Hij eindigde erg hoog in het eindklassement van de NCRV beste zaterdag voetballer en het was aan een blessure te wijten dat hij geen eerste werd dit seizoen. In mei 1986 speelde Coen Winkelman op 38-jarige leeftijd zijn 750e wedstrijd voor PPSC-1. Hij debuteerde in 1966 in het eerste elftal. Zevende elftal kampioen.

Januari 1986 brief aan B&W Schiedam met voorstel voor Complex Woudhoek. Overhandiging rapport PPSC en haar toekomst. Idee van verhuizing goedgekeurd op ledenvergadering november 1985. Complex met 3 voetbalvelden (wv 1 speel- en oefenveld), 1 sporthal, 2 of 3 verharde handbalvelden, ruimte voor jeu-de-boule. [Zie situatietekening] Maart 1986 waardering van de Sportraad voor PPSC rapport en in hoofdlijnen akkoord met de plannen.

FOTO

 

1986 Voorgestelde situatie van het Sportcomplex Woudhoek in het rapport ‘PPSC en haar toekomst’ aangeboden aan de Gemeente Schiedam in januari 1986. Drie voetbalvelden, twee handbalvelden, kantine en kleedkamers gekoppeld aan een sporthal.

 

1986-87

 

Als opvolger van Cor Habermeh1 werd Hagenees en ex-voetbalprof Toon “pyro-artikelen” Brakus als trainer aangetrokken. Twee spelers uit de Haagse regio kwamen de selectie versterken. Iedereen dacht dat we dit jaar aardig mee konden draaien in de top, maar dat viel vies tegen. In het begin stelde iedere tegenstander zich op PPSC in en liet ons komen en we kregen een paar snelle counters om onze oren en kwamen hierdoor vaak op achterstand. Hierna moesten we het spel gaan maken en dat viel niet mee, want de tegenstander groef zich in. Meestal slaagden we er wel in om gelijk te maken maar verder kwamen we niet. Spelers als Ron de Bruijn, Eric van Harmelen en Erik Kolmeijer konden het elftal niet “dragen”, zoals routiniers als Coen Winkelman en Dick Vos de jaren daarvoor wel hadden gedaan. Na de winterstop moesten we noodgedwongen ons oude spelletje uit de kast halen omdat de degradatie om de hoek kwam kijken. We slaagden er in om in de tweede klasse te blijven. Dit seizoen nam Coen Winkelman afscheid van het eerste elftal. Ook dienden zich weer een paar jeugdspelers aan, namelijk Walter van Harmelen, Ton Valk, Jaco Wolvers en Cees van Lelieveld. Het tweede elftal, getraind door John Rost, kon ondanks een redelijk goed seizoen geen promotie afdwingen in de 4e klasse KNVB.

Met ingang van dit seizoen trainingen op het als trainingsveld beschikbaar gekomen 4

e veld van Exc. 20 en definitief afscheid van de Wielerbaan. ALV oktober 1987 minuut stilte voor het overlijden van Chiel Goedendorp.

 

1987-88

 

Toon Brakus had bijgetekend en Rob Ouwehand, Boro Brandl en Ron de Bruijn (terug op het oude nest) waren de selectie komen versterken. De verwachtingen voor dit seizoen waren hoog gespannen. In de voorbereiding werd er zelfs een trainingskamp van 5 dagen in Frankrijk verzorgd. Het trainingskamp in het Bretonse kustdorp Perros-Guirec was een hoogtepunt. Onze toenmalige voorzitter Eef Collé had het allemaal piekfijn geregeld. Een goede kamer, een mooie trainingsaccommodatie en lekker Frans eten. Twee wedstrijden werden gespeeld: Perros-Guirec (vierde, en betaalde, divisie) – PPSC (uitslag

4-3) en Lannion (eveneens vierde divisie) – PPSC (uitslag 1-3). Beide partijen waren een waar spektakelstuk en de PP-selectie keerde met opgeheven hoofd huiswaarts. Maar de resultaten in de competitie vielen in het begin tegen. Uiteindelijk kwamen we weer in de degradatiezone terecht. Zes wedstrijden voor het einde van de competitie werd er besloten om Toon Brakus uit zijn functie te ontheffen na onenigheid met het bestuur, en “succestrainer” Arnold Lobman werd aangesteld om PPSC uit de benarde situatie te redden. De eerste wedstrijd met Lobman op de bank was SSS uit. We wonnen deze wedstrijd en de wedstrijden er na haalden we voldoende punten om ons 2e klasserschap te behouden. Zevende elftal kampioen.

Naar aanleiding van het in januari 1988 verschenen rapport over de herstructurering van Schiedamse sportvelden, besluit het college van B&W medio 1988 om af te zien van een nieuw sportcomplex in Woudhoek. Wat lang gevreesd werd is daarmee uitgekomen. Definitief geen verhuizing van PPSC, alle plannen voor niets.

FOTO

 

1987 PPSC-1 Voor de oefenwedstrijd Perros-Guirec-PPSC (uitslag 4-3). Boven vlnr: Gerben Jongenotter, Jan ’t Hoen, Eric van Harmelen, Jaco Wolvers, Remco v.d. Lugt, Boro Brandl, Walter van Harmelen, Ron de Bruijn, Toon Brakus (trainer). Onder vlnr: Cees van Lelieveld, Ronald Ultee, Pieter Vermaas, Lodewijk Westerveld, Ton Valk, Marco Eshuis, Ed Meijboom. (Foto: 75-jaar)

 

1988-89

 

Arnold Lobman was weer vertrokken en Hans Bassant (ex-Excelsior Rotterdam) was dit seizoen onze trainer. Dit was een slecht seizoen. Al op een van de eerste trainingsavonden van het seizoen werd de auto van de trainer gestolen van het parkeerterrein in het Beatrixpark. Niet zo’n goede start dus. Helaas bleek aan het einde van het seizoen een tweede dieptepunt: PPSC degradeerde naar de 3e klasse KNVB. Trainer Bassant vertrok vervolgens en werd verrassend opgevolgd door oud-Feijenoorder André Stafleu. Het tweede elftal behaalde een tweede plaats.

November 1988 Barend van Eijk neemt afscheid na 46 jaar bestuurslid, waarvan 28 jaar als penningmeester.

Maart 1989 brengt de Europa Cup een bezoek aan PPSC en iedereen kan zich als winnaar op de foto laten zetten.

FOTO

 

1988 Eef Collé (voorzitter) tijdens feestelijkheden naar aanleiding van het afscheid van Barend van Eijk na 46 jaar bestuurslid. Barend onderscheiden met de gouden speld van de KNVB. Achter: Jos van Oers (secretaris). (Foto: Barend van Eijk)

 

1989-90

 

Het jaar dat PPSC 70 jaar werd, gold als het jaar van de gemiste kans voor het eerste elftal onder leiding van André Stafleu. De met veel lof toebedeelde trainer kon PPSC niet de 2e klasse in loodsen. Het mag desondanks zonde heten dat “Staffie” niet langer dan een seizoen zijn kennis en enthousiasme kon overdragen. Ook penningmeester Kalden treurde en wel om het feit dat de baromzet van de daarop volgende jaren het niet haalde bij die van de Stafleu-periode. Het eerste moet als gevolg van het behalen van de 3e periodetitel een promotiewedstrijd spelen in Heerjansdam tegen TOGR. De wedstrijd gaat met 1-0 verloren en dus is er geen promotie. Het tweede elftal moet de eerste plaats delen met MVV‟27. Na twee beslissingswedstrijden en veel problemen, wordt nipt verloren en is er geen promotie. Het vierde elftal behaalt wel het kampioenschap in 1989-90.

PPSC voorzitter Eef Collé krijgt last van zijn hart tijdens de terugweg van een verblijf in Frankrijk, o.a. om een nieuw trainingskamp voor te bereiden, en overlijdt enkele dagen later. Eef Collé was sinds 1960 bij de vereniging betrokken, onderbroken met een periode van drukke politieke werkzaamheden. Groot voorvechter van een verhuizing naar de Woudhoek en belangrijk speerpunt van onze vereniging in sectie I (voetbal) van de Schiedamse Sportraad.

Het 70-jarig jubileum wordt in april 1990 onder andere gevierd met een feestavond in de “Blauwe Brug”. De band “Session” speelt, Coen Winkelman heeft speciaal een aantal liedjes geschreven en gecomponeerd, er zijn playback-acts en Coen Meeder fungeert als master of ceremony. In het kader van het 70-jarig jubileum worden ook speldjes uitgereikt aan mensen die 25 jaar lid zijn. Er is een autorally op 19 mei en 26 mei 1990 een vriendschappelijke wedstrijd van PPSC 1 tegen Engelse tegenstander uit Nottingham.

FOTO

 

1989-90 PPSC 1 – Boven vlnr: Rob de Nijs (ass.trainer), André Stafleu (trainer), Arnold Zwaan, Theo Jongenotter (verzorger), Jan v.d. Marel, Ben de Braber, Bram Sonneveld, Wijnand Meijboom, Ronald Ultee, Sjan v.d. Wal, Martin Vermeulen, Ron v.d. Eijkel, Johan Hoogendam (leider). Onder: Jan van Eijk (grensrechter), Arjan v.d. Lee, Erik Kolmeijer, Lodewijk Westerveld, Jan ‘t Hoen, Eric van Harmelen, Pieter Vermaas, Dennis Zwaan en Rick Bronwasser. (Foto: Rick Bronwasser/Lody Kalden)

 

1990-91

 

André Stafleu wordt opgevolgd door Ger Hoogerwerf. Deze kan geen grote successen behalen. De kweekvijver van de PPSC selectie, het tweede, had aan het einde van het seizoen 1990-91 reden tot euforie. De brigade van John Rost (die zich direkt in zijn laatste jaar als trainer van het tweede onsterfelijk maakte) werd eindelijk kampioen van de reserve 4e klasse KNVB.

FOTO

 

1991 – PPSC-2 Kampioen van de reserve 4e klasse KNVB. Boven vlnr: René Meijboom, Ger Hoogerwerf (trainer), Leo Alders, Pieter Vermaas, Henry Foppen, Jaco Wolvers, Ed Meijboom, Rik Bronwasser, Erik de Nijs, Ben de Braber. Onder vlnr: Baan Verloop (leider), John Rost (trainer), Ron v.d. Eijkel, Bram Sonneveld, Marco de Winter, René v.d. Velde, André Wijsbroek, André Putters en Sandro Magni. (Foto: Andre Putters)

 

1991-92

 

Na een jaar onder laagvlieger Hoogerwerf brak in juli 1991 het Van Diggele-tijdperk aan. Onder zijn bewind presteerde PP twee jaar lang als een degelijke 3e klasser. Alleen omdat vele vedettes graag al in mei op de camping zaten, miste PP keer op keer winst om het periodekampioenschap.

11 oktober 1991 officiële opening van het kunstgrasveld bij Excelsior. De datum 27 november 1991 staat in de boeken als een zwarte dag in de geschiedenis van PPSC. In de nacht van dinsdag 26 op woensdag 27 maakt een dief/pyromaan een einde aan de kantine waar menig PP-er goede herinneringen aan heeft. Na een winterlogeerpartij bij de korfballers van ODI en buurman SFC kon al snel de nieuwe kantine worden geopend. Op 4 juli 1992 is de feestelijke opening voor leden met o.a. een foto expositie (Jan Kooy) en videopresentatie (Barend van Eijk en Bertus Heijboer) van de bouw. De officiële receptie vindt plaats op 25 september 1992 in aanwezigheid van Wethouder Bart de Leede en Sportraad voorzitter Frans van Krugten. Door de inzet van vele PP-ers kwam zo snel en relatief goedkoop dit nieuwe “honk” uit de grond. Daar men bij PPSC de smaak van het bouwen te pakken had, werd besloten, samen met de buurman SMC, gelijk ook maar nieuwe kleedruimtes te gaan realiseren.

Bij de opening van de nieuwe kantine op 4 juli 1992 wordt onze jarenlange materiaalman en terreinknecht Jan de Jager benoemd tot Lid van verdienste. Goos en Leny Weergang stoppen met het eind van het seizoen hun werk als kantinebeheerders. Met hun enorme inzet leverden zij een belangrijke bijdrage aan de verhoging van de kantine opbrengst.

FOTO

 

1991 – De nasmeulende resten van onze kantine getoond in een plaatselijke krant. Op de foto zijn zichtbaar Jan de Jager, Leen Veringmeijer, Bram Sonneveld, voorzitter Nico Klaassen en Goos Weergang. (Foto: krantenknipsel)

 

1992-93

 

Tweede seizoen van Van Diggele. Na een goede start zetelt het eerste elftal enkele weken op de eerste plaats. Aan het eind van de competitie resteert een vierde plaats en een periodetitel. Bij het tweede elftal Dik Vos opvolger van Ton v.d. Leije.

In augustus 1992 besluit Hen Ottenhof na 14 jaar als secretaris en later wedstrijdsecretaris zijn bestuurstaken op te zeggen en begint hij aan een tweede jeugd bij PPSC. Na twee jaar stage bij Huib Hoogendoorn en een cursus masseur/verzorger runde Hen de massage-TOKO van PPSC. Het hoofdveld is in de zomer volledig gerenoveerd. Overbespeling veranderde dit veld elk jaar opnieuw in een beruchte “zandbak”. PPSC en SMC besluiten dat voorlopig alleen de eerste elftallen er op mogen voetballen, met in uitzonderingen een pupillenwedstrijd. Het eerste dameselftal, maar ook anderen, kunnen hun teleurstelling slechts met moeite onderdrukken. In maart 1993 overlijdt Dirk Hansler, speler van het eerste uur van PP. In mei 1993 geeft de bouwcommissie (Wim Meijboom, Bertus Heijboer) het startsignaal voor de sloop van de oude kleedlokalen.

 

1993-94

 

Na een chaotisch verlopen derde seizoen onder John van Diggele, waarin PPSC constant achter de feiten aanliep, kon een zwarte balans worden opgemaakt. Trainer Van Diggele werd enkele weken voor het eindigen van de competitie weggestuurd, waarna clubmannen Winkelman en Vos, heel even bijgestaan door Arie Kurver, de zaak tevergeefs probeerden te redden. Degradatie naar de 4e klasse was een feit. Het tweede elftal deelde in de malaise en ging met de van stal gehaalde John Rost kopje onder in de res. 3e klasse.

Na een periode met geimproviseerde verkleedruimte in de oude en ongebruikte Martinit kantine, kunnen op 30 oktober 1993 de nieuwe kleedkamers op ludieke wijze worden geopend door de toen al aanwezige Sinterklaas of wel Frans van Krugten. De accommodatie, met een gerenoveerd hoofdveld, nieuwe kantine en nieuwe kleedlokalen, zag er weer geweldig uit. Steeds meer teams zijn succesvol in het aantrekken van shirtsponsors. Wegens overbelasting van de financiën en de uitvoerende mensen wordt besloten voortaan alleen nog maar de tenues van het eerste en tweede elftal door de club te laten wassen. De mededeling om

wasbeurten te gaan organiseren gaat vergezeld van een korte wasinstructie. Tevens wordt besloten dat wanneer een clubscheidsrechter niet gevonden kan worden alle teams zelf verantwoordelijk zijn voor het regelen van scheidsrechters. Nieuws van het fusiefront. Het door wethouder Hafkamp gelanceerde idee van een fusie van PPSC en HBSS is onderzocht door een “commissie van wijze mannen”. Hun advies is om af te zien van de fusiegedachte en dat PPSC zich moet richten op een nieuw te bouwen sportcomplex in de Woudhoek.

 

1994-95

 

Trainer is dit seizoen John Kloppers. Het seizoen verloopt zeer moeizaam en het eerste elftal knokt in de laatste wedstrijden tegen degradatie naar de RVB. Het team dat sterk leunt op de ervaring van een aantal „ouwetjes‟ (Jan van der Marel, Eric van Harmelen, Ron Carli, Ron de Bruijn en Erik Kolmeijer) kan het met keihard werken net redden. Veel punten worden verspeeld door in de slotminuten van de wedstrijd aan de tegenstander toe te geven. Tweede elftal met trainer Dick Vos.

Op de ALV in oktober 1994 treedt af als bestuurslid Jos van Oers (secretaris).

PP heeft vanaf dit seizoen voorlopig de beschikking over een extra trainingsveld, het oude korfbalveld van Succes. Het regent echter klachten: gaten in het veld, hondenpoep omdat het veld door de buurt wordt gebruikt als uitlaatplaats, en gebrekkig licht. Eind 1994 wordt de PPSC mascotte voor het 75-jarig jubileum gepresenteerd met een prijsvraag voor de naam. De keuze spitst zich toe op de namen PéPé en Ons Stormvogeltje. Bij het organiserend comité rijst de vraag of deze naamsuggesties, vijftig jaar na de fusie, een teken zijn van nog steeds twee bloedgroepen binnen PPSC. De officiële naam wordt: PéPé. Verdere hoogtepunten van het jubileumfeest zijn: tentoonstelling 75 jaar PPSC, 25 april 1995 jubileumwedstrijd van PPSC 1 tegen het team van oude internationals van Oranje, 29 april 1995 jubileumreunie georganiseerd door John Rost en Wim Meijboom, met „s avonds de speciale jubileum feestavond.

25 april 1995 PPSC-Oud-Oranje. Voor zo‟n 400 toeschouwers kan het eerste elftal de oud-internationals slechts één helft moeilijk maken. Met 2-2 gingen de ploegen aan de thee, daarna stond Oranje nog een tegentreffer toe maar won tenslotte met 5-3. René van der Velden bracht PP aan de leiding, waarna Willy van de Kerkhof en Frans Thijssen doelpuntten. Remco Magni zorgde voor de gelijkmaker. In de tweede helft kwam alleen PPSC-er Ron de Bruijn tot scoren. Bij oud-Oranje waren Dick Schoenaker, en invaller René van der Gijp (2x) succesvol.

FOTO

 

1995 – PPSC stormvogel PéPé, Jubileum 75 jaar

 

In een speurtocht door de oud-papierbak nog enkele bijzonderheden die het melden waard zijn:

* Diverse vreemde vogels komen en gaan bij PPSC. Een overzicht:

Chris Clements, een bikkelharde Engelse middenvelder diende zich aan en coach Van Diggelen was direct onder de indruk. Helaas is het bezoek van Clements aan Thurlede van korte duur. De voor “an apple and an egg” gehaalde speler was genoodzaakt door drukke werkzaamheden en een mondelinge overeenkomst met Middlesbrough, de boot naar Engeland terug te nemen.

Martin van Ooijen en Fenno v/d Broek, die voor drie strippenkaarten en een maandabonnement waren overgenomen van RET, speelden een vol seizoen maar verdwenen ook weer als sneeuw voor de zon. Dat gold ook voor Bram de Bruijn, die er nog wel een zeer innige vriendschap met Martin Vermeulen aan over hield en enkele gebroken hartjes achterliet.

Ton de Leede kwam, zag, ouwehoerde en ging weg. Cor Boekholt zei helemaal niets en smeerde ‘m meteen. En dan waren daar nog Gregor Krasnapolsky met maatje Jacco “miep, miep” Ullrich. De goed gekapte Gregor vertrok al na een seizoen terwijl Jacco bleef.

 

1995-96

 

Tweede seizoen onder trainer John Kloppers. Prima voetbaljaargang waarbij supporters regelmatig op de banken konden gaan staan, met als hoogtepunt de wedstrijd bij VVK op 2e Pinksterdag (2-3 winst). Hoogtepunt had moeten zijn de promotie in de nacompetitie naar de 2e klasse [?], maar de wedstrijd tegen Xerxes in het SVV stadion ging jammerlijk verloren (2-1). Echter door introductie van de hoofdklasse in het zaterdagvoetbal speelt PPSC het volgend seizoen toch in de 3e klasse. Het tweede elftal wordt onder leiding van John Rost kampioen in 1995-96 en promoveert naar de reserve 1e klasse.

Het bestuur besluit tot invoeren van de nieuwe titel „Lid van verdienste‟ naast de al bestaande titel „Erelid‟ en op de nieuwjaarsreceptie van 1996 wordt de nieuwe titel toegekend aan John Lourens en John Rost.

In juni 1996 is er de 5e editie van het familiezaalvoetbaltoernooi. Deze aflevering wordt gewonnen door “de Kantelaars”.

 

1996-97

 

Eerste seizoen onder leiding van trainer Ron de Bruijn, die dispensatie heeft gekregen en de cursus Trainer/Coach II volgt. Jan ‟t Hoen trainer van het tweede elftal. Een seizoen met ups en downs voor het eerste elftal: thuis winnen, uit verliezen. Het eerste team behaalt in de competitie een zesde plaats.

Met ingang van dit seizoen geen gebruik meer van het „Succes‟ trainingsveld wegens voorbereidingen voor de aanleg van de Benelux-lijn van de metro. Het legt een grote druk op de trainingsmogelijkheden van de vereniging. Oktober 1996 het overlijden van Jaap Brussé. Grote architect achter de bouw van het eerste clublokaal, de tribune, en de kleedlokalen. Verder jarenlang actief als o.a. elftalleider van het eerste elftal.

Selectie gaat op mid-week trip naar London, met bezoek aan Wembley stadion en een bustoer door de stad.

Op de nieuwjaarsreceptie januari 1997 worden Carel van Hartingsveldt, Meindert Heijboer en Jan de Bruin onderscheiden als „Lid van verdienste‟. Het jaar 1997 wordt gemarkeerd door meerdere gevallen van overlijden. In april 1997 overlijdt “stille werker” Jan de Jager. Bijna 50 jaar lid en onderscheiden als lid van verdienste van PPSC. Actief als keeper, elftalleider van het tweede, materiaalman-terreinknecht-klusjesman, mede-oprichter van het allereerste zaalvoetbalteam (samen met Roel van Wensen), grensrechter van het eerste. In augustus 1997 overlijdt dan ook zijn compaan Leen Veringmeijer. Leen was 20 jaar samen met Jan de Jager actief op het complex. Rob Buitenhuis meldt zich om diverse taken van Jan en Leen op zich te nemen.

 

1997-98

 

Na enige schijnbewegingen over weggaan toch een nieuw seizoen met Ron de Bruijn. Eerste elftal een zesde plaats. Tweede elftal ontsnapt aan degradatie. Oprichting van een technische commissie die zich bezighoudt met selectiezaken.

Na voorbereidend denkwerk van de commissie “Opvolging SMC” volgt in de ALV 1997 toestemming voor het verder gaan met oriënterende gesprekken met HBSS over een eventuele fusie. Begin 1998 blijkt dat het bod van de gemeente Schiedam voor de overname van de accommodatie van HBSS als te laag wordt beschouwd. Consequentie is dat een verder gesprek over fusie niet meer zinvol is.

 

1998-99

 

Ron de Bruijn heeft bijgetekend. Eerste elftal bereikt een tweede plaats en periodetitel. Mei 1999 volgen de promotiewedstrijden, maar weer geen succes. Als kleine pijnstiller wordt het vijfde elftal wel kampioen.

Mei 1999 bij PPSC een extern toernooi georganiseerd door de Turkse gemeenschap van het 6e elftal. PPSC doet mee met twee elftallen.

 

1999-00

 

Trainer Ruud Spierings, oud keeper, is dit seizoen opvolger van Ron de Bruijn die door zijn werk het trainerschap moet laten. Ronald Scholte is opvolger van Jan „t Hoen als trainer van het tweede elftal. Sportief gezien volgt weer een mislukte greep naar promotie. De nacompetitie werd na strafschoppen verloren van Soccer Boys, dus ook volgend jaar weer 3e klasse. Het tweede elftal onder leiding van Ronald Scholte wordt kampioen van de res. 3e klasse.

November 1999 John de Wolf onthult het nieuwe elektronische scorebord. Januari 2000 PPSCs eerste Embassy darttoernooi.

11 juli 2000 PPSC-Feyenoord. Op Sportpark Thurlede speelt Feyenoord zijn eerste oefenwedstrijd van het nieuwe seizoen tegen PPSC. Tijdens deze heerlijke, enigszins regenachtige voetbalavond werd het hoofdveld omzoomd door zo‟n vierduizend toeschouwers. Dat PPSC deze jubileumwedstrijd zou verliezen stond bij voorbaat vast. Trainer Bert van Marwijk liet de complete A-selectie opdraven en ze scoorden er lustig op los. Feijenoord won met 15-1. Mischa Keemink zorgde voor de eretreffer. De entreegelden en sponsorinkomsten overtreffen alle verwachtingen en vinden een goede bestemming in de verbetering van de accommodatie.

 

2000 – 11 juli. Oefenwedstrijd PPSC1 tegen Feyenoord (1-15). Mischa Keemink tegenover Ulrich van Gobbel.